رانندگی تدافعی

انندگی تدافعی ، رانندگی ایی است که علی رغم شرایط اطراف واعمال راننده های دیگرجان انسانها ، زمان وپول رانجات می دهد.

بااستفاده از آموزشها وتکنیک های رانندگی تدافعی می توان با پیش بینی موقعیت های خطرناک و اشتباهات دیگران ، خطرات وخسارات رابه شدت کاهش داد. سالیان متمادی است که رانندگی تدافعی یکی از مهمترین سرفصل های آموزش های تکمیلی درکشورهای پیشرفته می باشد . باتوجه به اینکه نقش عامل
انسانی درهرتصادف بیش از 70 درصدمی باشد ، آموزشهای تکمیلی ورانندگی تدافعی که یکی ازمهمترین سرفصل های آن است نقش تعیین کننده ای درکاهش تلفات وحوادث رانندگی دارد.

باتوجه به آماربسیارزیادتلفات انسانی ناشی از تصادفات رانندگی درکشورایران ، جای خالی آموزشهای تکمیلی علی الخصوص رانندگی تدافعی بسیارحس می شودو اکیدا پیشنهادمی شودکه رانندگان عزیزکشورمان نسبت به فراگیری علوم جدید اقدام نمایند.
دراین مبحث برراهکارهای پیش گیری ازوقوع حادثه ،دفاع ازخوددربرابرحوادث احتمالی وتبدیل خسارات حداکثری به حداقلی تاکیدمی شود.

دسته بندی کلی قوانین رانندگی تدافعی :

قوانین مربوط به قبل ازحرکت
قوانین مربوط به افزایش ایمنی
قوانین مربوط پیش بینی قبل ازوقوع
قوانین مربوط به حین حرکت
قوانین مربوط به کاهش خسارت درتصادف
قوانین مربوط به حرکت درشرایط دشوار
قوانین مربوط به استراتژی های ذهنی
قوانین مربوط به دوچرخه وموتورسواران

قانون اول: صحیح نشستن را بیاموزید

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/1-4.jpg

یکی از مهمترین اصول اولیه در رانندگی با هر نوع اتومبیلی، به زبان ساده "راحتی" است. اگر در اتومبیل راحت نباشید بخوبی رانندگی نخواهید کرد و از رانندگی لذت زیادی نخواهید برد. شما به عنوان یک راننده باید بطور دقیق و واضح بدانید که حالت صحیح نشستن چگونه است. بسیاری از راننده ها به طور ناخودآگاه از روش های اشتباه دیگران تقلیـــد می کنند. شما جزو آن دسته نباشید!
وقتی می گوییم راحت، منظور ما رانندگی در مبل تختخواب شو نیست؛ چرا که راحتی بیش از حد، حساسیت را کم می کند. شما باید حساسیت را به حداکثر برسانید. این موضوع در نشستن از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است تا بتوانید به آسانی کنترل را در دست داشته باشید و بدن شما حس کند که اتومبیل چه می کند.
برای داشتن حداکثر کنترل بر روی وسیله نقلیه ای که می رانید، باید درست بنشینید. پشتی صندلی خود را تا حالت نزدیک به عمود تنظیم کنید. وقتی صاف می نشینید ذهن شما سریعتــــر عمل می کند و در نتیجه سرعت واکنش شما خیلی سریعتر می شود.
تمام منابع ورودی و دریافتی، به شما توانایی کنترل اتومبیل را می دهند، اما دو عامل اصلی که بر کارایی شما تاثیر می گذارد چیزی است که می بینید و آن چیزی است که بدن شما حس می کند. هر کاری که اتومبیل انجام میدهد از طریق صندلی، فرمان و پدال ها به شما منتقل می شود. حالت ایده آل رانندگی حالتی است که به بدن شما این امکان را بدهد تا دریافتی ها را به حداکثر برسانید. کانال های ورودی شامل پاها، باسن، ستون فقرات، گردن و چشمانتان می باشند.
تمام اطلاعات به مغزتان وارد می شود و مغز به شما می گوید که با بازوها، دستها و پاهایتان چه کار کنید. بهترین حالت نشستن حالتیست که بیشتر قسمتهای بدن تا حد ممکن در تماس با صندلی باشد.
با صاف نشستن، اتومبیل را بهتر حس کنید. فراموش نکنید انرژی از پائین ستون فقرات شروع شده، از کمر به سمت بالا، به طرف شانه ها حرکت می کند و از گردن بــــالا می رود. چشمها تمرکز می کنند و آن چه را می بینند به مغز می فرستد. بدن از طریق ستون فقرات رفتار اتومبیل را با توجه به انتقال وزن حس می کند. بنابراین با صاف نشستن شما بیشتر گوش به زنگ خواهید بود و درک بیشتر و کنترل بهتری بر اتومبیل خواهید داشت.
حالت های صحیح نشستن در اتومبیل های مختلف متفاوت است. مثلاً طرز صحیح نشستن در اتومبیل مخصوص مسابقات با اتومبیل های خیابانی تفاوت زیادی دارد. در اتومبیـــل های مخصوص مسابقات، حالت نشستن به دلیل وجود مسائل آیرودینامیکی، تا حد زیادی به وسیلۀ طراح به نوعی از قبل دیکته شده است. در اتومبیل های خیابانی با اینکه الزامات اتومبیل های مسابقه وجود ندارد، بازهم تفاوتهای اندکی بین انواع اتومبیلهای اسپرت کوپه با اتومبیل های خانوادگی وجود دارد. ولی در کل نکته مهمی که بارها هم تکرار کردیم، صاف نشستن و تماس بیشتر نقاط بدن با صندلی است. در اتومبیل های خیابانی اگر حالت نشستن و فرمانگیری شما صحیح نباشد، زودتر خسته شده و هوشیاری کمتری خواهید داشت؛ و حتی احتمال دارد در سفرهای طولانی پشت فرمان به خواب بروید.

قانون دوم: فرمان را درست بگيريد

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/2-3.jpg

حال که صحیح نشستن را آموختید، زمان آن است که دستان خود را بر روی یکی از مهمترین بخش های اتومبیل یعنی "فرمان" بگذارید.
ممکن است تعجب کنید، اما فرمان اتومبیل، فقط وظیفۀ هدایت کردن را برعهده ندارد. فرمان، راننده را از شرایط جاده، چرخ های جلو، سیستم تعلیق و ترمزها آگاه می کند. فرمان را سفت و صحیح بگیرید. نه آنقدر سفت که خون به انگشتانتان نرسد و نه آنقدر شل که به راحتی از دستتان در برود. به راحتی فرمان را بگیرید و با آن درگیر نباشید. اگر فرمان را خیلی سفت بگیرید، خودتان را خسته خواهید کرد و در نهایت همۀ ماهیچه های دست، بازو، شانه و گردن شما منقبض خواهند شد.

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/3-2.jpg

فکر کنید فرمان صفحۀ ساعت است. به یاد بیاورید، ساعت 3 کجاست پس دست راست خود را آنجا قرار دهید. حال محل ساعت 9 را مشخص کنید و دست چپ خود را آنجا قرار دهید. این حالت صحیح گرفتن فرمان است. به همین دلیل به آن محل دســت 3 و 9 گفته می شود.
هر دو دست باید بر روی فرمان بوده و آرنج ها در هنگام چرخاندن فرمان نباید به هم بخورند.
نوع، سایز و شکل فرمان به سلیقۀ خودتان است اما بهتر است خیلی ضخیم یا نازک نباشد که در هنگام گرفتن آن دچار مشکل شوید. سایز و ضخامت فرمان برای دریافت و احساس رفتارهای اتومبیل اهمیت بسیاری دارد.
فرمان با پوشش چرمی، به ضخامت دو و نیم سانت انتخاب مناسبی است. با چنین فرمانی می توان انگشت شست را به راحتی دور فرمان حلقه کرد. به دلیل لغزنده شدن واینیل و چرمِ نرم هنگام گرما، چرمِ زبر ارجحیت بیشتری دارد. فرمان را درست بگیرید و احساس کنید کنترل اتومبیل را بهتر در دست دارید.

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/4-2.jpg

قانون سوم: کمربند ایمنی خود را ببندید

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/5-2.jpg

بدون شک کمربندهای ایمنی مهّم ترین وسیلۀ حفاظتی هستند که تاکنون برای رانندگی اختراع شده اند. آنها بیمۀ عمر ارزان قیمت هستند و باعث می شوند همیشه اتومبیل را بیشتر حس کنید. مطمئن شوید درست تنظیم شده و اندازه هستند. با نبستن کمربند، بر روی صندلی سر خواهید خورد و سُرخوردن حواس شما را پرت کرده و اجازه نمی دهد به درستی اطلاعات ورودی از اتومبیل را دریافت و تحلیل کنید.

بستن کمربند ایمنی فواید بسیاری داشته و شما را از ضربه ها محافظت می کند. نیروهای آزاده شده در تصادف را جذب کرده و سرنشـینان را از پرتاب شدن به بیرون در امــان می دارد. اتومبیل های جدید با بدنه هایی با خاصیت"جمع شوندگی در تصادف" ساخته شده اند. کمربندهای ایمنی بخش کامل و بی نقص این سیستم هستند. کمربندها هنگام متلاشی شدن اتومبیل، شما را درجای خود ثابت نگه می دارند، محکم بر روی صندلی خود مانده و از برخورد شدید دور می مانید.

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/6-1.jpg

با وجود تمامی این منافع، برخی افراد دلایل عجیبی برای نبستن آن دارند:

1. لباس هایم را چروک می کند! (بله، قطعاً این کار را می کند! ولی لباس مهمتر است یا جانتان؟))
2. كمربندهاي ايمني ناراحت كننده و آزار دهنده هستند! (ممکن است این طور باشد ولی می توان آن ها را تنظیم کرد.)
3. من می خواهم هنگام تصادف به بیرون پرتاب شوم! "بله البته، مطمئن باشید با سر به بیرون پرت خواهید شد!" (راستی این اوّلین علّت مرگ در تصادفات وسایط نقلیه نیست؟!)
4. نمی خواهم در صورت تصادف یا محاصره در میان آب و آتش در اتومبیل محبوس شوم! (بستن کمربند ایمنی باعث می شود بعد از برخورد، کمتر صدمه ببینید و هشیار بمانید و قادر به بیرون آمدن باشید. ضمن اینکه اندک نقص آن، نبستن کمربند ایمنی را که در اغلب شرایط مفید بوده و نجات دهنده است، توجیه نمی کند.)
5. قانون نمی تواند به من بگوید چه بکنم یا نکنم! من در مسایل مربوط به خودم آزادم! (بله همین طور است امّا حقوق دیگران چه؟ وقتی شما کمربندتان را نمی بندید و آسیب می بینید در حالی که بیمۀ شما هم تمام شده است، چه اتفاقی می افتد؟ دیگران باید هزینۀ درمان شما را بدهند.)
6. همۀ ما داستان هایی دربارۀ تصادفاتی شنیده ایم که اگر سرنشینان کمربند بسته بودند قطعاً مرده بودند! (چه کسی می تواند منکر شود؟ اگر تصادفی شما را با کمربند ایمنی بکشد، پس قطعاً بدون کمربند هم خوش شانس نخواهید بود، مگر آن که به طور رویایی خیلی خوش شانس باشید. آمار نشان داده است: کمربند ایمنی حدود 50 درصد از مرگ جلوگیری می کند.)

دیگر سرنشینان اتومبیل چه؟ اگر کمربند نبندند چطور؟ به جرات می گوییم: آنها را سوار نکنید. هنگامِ تصادف، هر سرنشینی که کمربند نبسته باشد، تبدیل به شی معلقی می شود که در صورت برخوردِ از پشت به شما، (حتی اگر کمربندتان را بسته باشید) خطرآفرین خواهد شد.

این آخرین استدلال است اگر هنگام تصادف کمربند خود را نبسته باشید، بخشی از تقصیر به گردن شماست، حتی اگر طرف مقابل کاملاً مقصر باشد. شرکت های بیمه و یا دادگاه حکم خواهند داد که چه میزان درصد از مجروحیت به دلیل عدم رعایت نکات ایمنی شما بوده است و از مبلغ مورد پرداخت بیمه کسر خواهند کرد. در صورتی که جراحت شما شدید باشد، باید ده ها میلیون خرج کنید.

فیلمهای داخل پکیج، شما را بیشتر با اهمیت کمربند ایمنی آشنا می سازند.

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/7-2.jpg

قانون چهارم: کودک خود را به طور صحیح، در مرکز اتومبیل نگاه دارید

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/8-2.jpg

ممکن است این مطلب شما را شگفت زده کند! امّا کودکان با بدن های کامل به دنیا نمی آیند. ساختمان اسکلت آنها، کاملاً رشد نکرده و هنگام تولّد فقط "کنار هم گذاشته شده اند". استخوان های آنها مانند استخوان های افراد بالغ سخت و حفاظت کننده نیستند. ضربه های ناشی از تصادف به شکلی کاملاً متفاوت، به آنها آسیب می رساند. بنابراین مراقبت از کودکان بسیار مهم است. اینکه کجا و چطور در اتومبیل نشانده شوند.

ایمن ترین مکان برای کودکان، نشاندن آنها درون صندلی محافظ، در وسطِ صندلی عقب است. صندلی جلو و سمت راست یک اتومبیل (اتومبیلی که راننده سمت چپ می نشیند) مکان امنی برای بچه های کوچک نیست. (یا حتی برای خود شما) صندلی جلو و سمت راست در اتومبیل ها برخی اوقات "صندلی خودکشی" نیز نامیده می شود، اگرچه از نقطه نظر آسیب شناختی، صندلی راننده احتمالاً خطرناک تر است. (بـا توجه به نتایج آماری که نشان دهندۀ این مطلـــب است: رایج ترین تصادفات مرگ بار در شهر، تصادف گردش به چپ می باشد) امّا با فرض عملی بودن اقدام به گریختن، یک راننده از روی غریزه و ناخودآگاه از خطر دوری می کند و در نتیجه خسارت بیشتر به سمت راستِ جلوی اتومبیل وارد خواهد شد. تصور کنید در این حالت شدت حادثه و جراحات تا چه انداره افزایــش می یابد. هنگامی که کودک به شکل نامناسبی از لحاظ ایمنی و موقعیت در اتومبیل قرار گرفته باشد و وقتی سرنشینان از لحاظ قد و انداره با وسایل ایمنی تناسب کافی نداشته باشند، حتی کمربندهای ایمنی و کیسۀ هوا هم ممکن است، به آنها آسیب برسانند.

قراردادن کودکان در وسط صندلی عقب، تنها انتخابِ بی خطر و ایمن خواهد بود. اجازه دهید به وضوح بگوییم: هرگز نباید کودکان پشت کیسۀ هوا در صندلی جلو قرار گیرند. اگر کیسۀ هوا باز شود، احتمال آسیـب جدی و حتی مرگ وجود دارد. اگر شما تا انتها قانون های ما را بخـــوانید، می فهمید که ما به ندرت می گویم: هرگز!
بیشتر اتومبیل ها کمربند ایمنی میانی (وسطی) دارند. قرار دادن کودکان در صندلی های مخصوص و اتصال آن در وسط صندلی عقب، کودک را در برابر ضربات عقب و طرفین محافظت می کند. مطمئن شوید صندلی خریداری شده با صندلی اتومبیل شما متناسب بوده و آن را به شکل صحیح با کمربند مهار کرده اید. وقتی کودک به سن پنج سالگی می رسد، به او اجازۀ نشستن بر روی صندلی معمولی، همراه با بستن کمربند را بدهید.

بعضی اعتقاد دارند، صندلی محافظ کودک باید تا سن یا وزن خاصی استفاده شود. اگر شما کودکی دارید که از کودکان هم سن خودش سنگین تر است، فکر نکنید که باید از روی صندلی خود برداشته شود. قانون رایج در اکثر کشورها این است که کودک تا سن چهار سالگی و یا تا رسیدن به وزن 18 کیلوگرم در صندلی مخصوص خود بنشیند (برقرار بودن یکی از فرض های فوق). آیا موضوع رشد ناکافی استخوان های کودکان را به یاد ندارید؟ تکمیل رشد تا سن 4 یا 5 سالگی ادامه دارد. اگر کودکی با دو سال و نیم سن، بیشتر از 18 کیلو وزن داشته باشد، او به علت استرس اضافی و کشیدگی بر روی استخوان های رشد نیافته اش، به صندلی محافظ بیشتر احتیاج دارد. بنابراین در برخی کشورها به جای وزن، محدودۀ سنی ملاک می باشد.

قانون پنجم: اشیاء آزاد و سست را محکم ببندید

http://www.tuningforum.ir/images/imp...019/03/9-2.jpg

بسیاری از آسیب ها توسط اشیاءِ آزادی که هنگام تصادف در داخل اتومبیل به پرواز در می آیند، ایجاد می شود. وقتی که اتومبیل با سرعت بالا ناگهان می ایستد، تنها چیزهایی متوقف می شوند، که به هر شکلی بر جای خود محکم شده اند. زمانی که سرعت اتومبیل کم می شود یک شیء لق و سست با سرعت اتومبیل به حرکت در می آید، تا وقتی که توسط اشیاء ثابت دیگر (یا سرنشینان) متوقّف شود. حتی اشیاء سبک هم ممکن است باعث آسیب های جدی گردند. جعبۀ دستمال کاغذی 200 گرمی، در سرعت 100 کیلومتر در ساعت، مانند یک وزنۀ 13 کیلوگرمی به پشت گردن شما اصابت خواهد کرد. به آسیب های دیگری که اشیاء سنگین تر ممکن است ایجاد کنند، فکر کنید. آیا هیچ گاه در اتومبیل خود توپ بولینگ نگه داشته اید؟ بسته های کنسرو، شیشه های نوشابه یا بطری های آب چطور؟ نیروهای آزاد شده ناشی از تصادفات یا ترمزگیری های شدید، مثل شلیک توپ این اشیاء را به سمت شما پرتاب کرده شما را روانۀ بیمارستان خواهد کرد.

در آخر این که، اشیاء تنها چیزهای رها و آزادی نیستند که می توانند به شما صدمه برسانند. هر سرنشینی که کمربند خود را نبسته باشد، مانند یک شیء بی جان عمل می کند. سرنشینان بدون کمربندی که هنگام تصادف پرتاب می شوند، به راننده ای که حتی کمربند بسته است اصابت کرده و منجر به صدمات جدی و حتی فوت او می شوند.

اگر کودکان به شکل مناسبی به صندلی شان بسته نشده باشند، از شیشۀ اتومبیل به بیرون پرتاب می شوند. بعضی از والدین تصّور می کنند در زمان تصادف می توانند کودکشان را نگه دارند. اما به دلیل شدت نیروهای وارد شده، علی رغم تلاش والدین، کودک از میان بازوانشان آزاد شده و به سمتی پرتاب می شود. فیلمهای داخل پکیج، به خوبی به شما نشان می دهند که چه بلایی بر سر کودکی که در صندلی مخصوص خود بطور محکم بسته نشده باشد، می آید. اتفاقی که به هیچ وجه خواستۀ هیچ پدر و مادری نیست.

اگر کسی خواهش شما برای بستن کمربند را رد کرد، به او بگویید: کمربند نه؟ پس سواری هم نه!"

نگاهی به داخل اتومبیل خود بیاندازید و مطمئن شوید که همه چیز امن و محکم در جای خود، در صندوق عقب، زیر توری بار و غیره بسته شده اند. مطمئن شوید تنها چیزی که در اتومبیل شما پرواز می کند کلمات آهنگ مورد علاقه تان است!

قانون دوازدهم: در هر حال راه خود را واگذار کنید!

http://www.tuningforum.ir/images/imp...19/03/10-1.jpg

"آنهــا (طرفین درگیر) در زمان وقوع تصادف به طرف مقابل راه ندادند". اگـر شما هم دربارۀ این که چه کسی حقّ عبور دارد در شک و تردید هستید، راه را به دیگری واگذار کنید. ممکن است رانندۀ دیگر هم اشتباه کند، امّا شما کسی هستید که در نهایت آسیب دیده و یا دچار صدمات جبران ناپذیری می شوید. ما به کرّات می گوییم کسی حقّ عبور ندارد، مگر اینکه این "حــق" به او داده شــده باشد. (یادتان باشد ما در اینجا دربارۀ راننـــدگی تدافعی صحبت می کنیم، نه قوانین راهنمایی رانندگی) قوانین "حق تقّدم" اغلب سوء برداشت می شود و گاهی، موقعّیت هایی پیش می آید که برداشت صحیح قوانین را برای همگان دشوار می سازد. اگر دربــارۀ اجــازۀ عبور مطمئـن نیستید این حقّ را به طرف مقابل ببخشید اگر به ایمنیِ رانندگی بیاندیشیم، نتیجۀ کار مهّم است نه اصول آن.

در فرهنگ اغلب انسانها، احترام گذاشتن، عملی پسندیده محسوب می شود. اکثریت قریب به اتفاق ما در هنگام مواجهه با فردی دیگر سعی در رعایت اصول اخلاقی و رعایت ادب و احترام داریم. این فرهنگ در میان برخی به قدری گسترده است که حتی هنگام وارد شدن به یک اتاق و یا سالن، ایستاده و منتظر می مانند تا ابتدا، شخص دیگر عبور کند. حال باید پرسید چرا همین دو نفر در هنگام رانندگی نسبت به رعایت احترام متقابل بی توجه بوده سعی می کنند به هر قیمت از دیگری سبقت گرفته و به او راه ندهند؟ شاید آنها برای ایمنی و سلامت خود اهمیّتی قایل نیستند.

هرگاه هنگام رانندگی راه خود را به دیگری واگذار کنیم، در واقع برای ایمنی خود توجه و اهمیت قایل شده ایم و سلامت خود و همراهانمان را تضمین نموده ایم.

http://www.tuningforum.ir/images/imp...19/03/11-1.jpg

قانون سيزدهم: با سرعت نرانید!

http://www.tuningforum.ir/images/imp...19/03/1a-1.jpg

رانندگی با سرعتی بالاتر از حد معقول، احتمال خطر را از دو جهت بیشتر می کند. اول اینکه زمان عکس العمل شما را کمتر کرده و دوّم، انرژیِ (آنچه هنگام تصادف آزاد می شـود) ذخیره شدۀ بیشتـــری را آزاد می کند. باید پرسید آیا این احتمالات ارزش گرفتار شدن دارد؟

این قوانین مرتبط به علوم ریاضی و فیزیک هستند و شما نمی توانید آنها را تغییر دهید. هر افزایشی در سرعت، توانایی ما را برای عکس العملِ به موقع، کاهش می دهد زیرا ممکن است مسافت زمانِ عکس العمل افزایش بیابد. زمانِ عکس العملِ نرمال به طور متوسط بین 75 صدم ثانیه تا 1.5 ثانیه است. میانگین مسافتِ عکس العمل در سرعت 80 کیلومتر در ساعت تقریبا 29 متر می باشد و در سرعتِ 110 کیلومتر در ساعت به بیش از 35 متر (حدوداً هفت برابر طول اتومبیل) می رسد. این اعداد و ارقام شامل مسافت ترمز نبوده و فقط زمانِ عکس العمل است. میانگین تفاوت مسافت عکس العمل از سرعتِ 80 تا 110 کیلومتر در ساعت حدود 10 متر می باشد. اگر شما فقط به ترمز کردن اکتفا کنید، با این مسافت عکس العمل، هر خطری که با آن روبه رو شوید، پیشــاپیش مشکـل جدی به حساب آمده و شما زمــان کافی برای رد کردن آن و عکس العمل مناسب نخواهید داشت.

ملاحظۀ این موارد در شب به مراتب بیشتر است چرا که تاریکی، دید شما را محدود می سازد. آیا می دانید نور چراغ شما در چه مسافتی خطر را نمایان می کند؟ این روزها دید چشمان شما در تاریکی شب چگونه است؟ زمانی که بالاخره نور چـراغ موقعیــت خطر در جاده را نشان می دهد، اغلب فرصــت اجتناب از آن را نمی دهد. اغلب کارشناسان می گویند: حتی سرعت 80 کیلومتر در ساعت، سرعت بالایی برای حوادثِ شب در جاده ای تاریک می باشد.

اگر شما بتوانید سرعتی برای برخورد با یک دیوار آجری انتخاب کنید (تصوّر کنید که واقعاً قرار است به یکی برخورد کنید)، سرعت 16 کیلومتر در ساعت را انتخاب می کنید یا 160 را؟ تصمیم گیری اش سخت نیست. سرعت های بالاتر انرژی اضافی یا ذخیره شدۀ بیشتری را همراه دارند. انرژی ذخیرۀ بیشتر به معنای نیروی در هم شکستن بیشتر در هنگام برخورد با مانع است.

راننده ای که اصول رانندگی تدافعی را رعایت می کند، سرعتش را بی آنکه از حداکثر سرعت قانونی بالاتر برود با سرعت ترافیک تنظیم می کند. اگر سرعت ترافیک بالاتر از سرعت او باشد، از سر راه دیگران کنار رفته و به لاینهای سمتِ راست می رود. زمانی که سرعت شما، از سرعت قانونیِ جاده کمتر است، هم همین کار را بکنید. همچنین از رعایت فاصلۀ صحیح غافل نشوید.

توجّه داشته باشید غالباً سرعت بالا، آن قدر که تصور می شود، باعث کاهشِ زمانِ طی مســیر نمی شود. چند بار اتفاق افتاده وقتی به "چراغ قرمز" رسیده اید، یکی از آن راننده های عجول را که چند لحظه پیش از شما سبقت گرفته بود، پشت "چراغ قرمز" دوباره دیده اید؟ هیچ وقت به علّت آن فکر کرده اید؟ با این کار حتی استرس و ناراحتی بی دلیلِ بیشتری برای خود بوجود آورده اید. در اتوبانها هم، سرعت بالا باعث کاهش زمان طی مسیر نمی شود. اغلب اوقات، زمانی که از کسی سبقت می گیرید، هنگام ورود به شهر بعدی، دوبـاره او را پشت سپر خود می بینید! پس دقیقــاً چـه چیزی بدست آورده اید؟ در یک بزرگراه - جایی که واقعاً می توانید زمان طی مسیر را کاهش دهید (اگر پلیس شما را نگیرد!) تفاوت زمان کاهش یافته بین سرعت 100 و 130 کیلومتر در یک مسیر حدودا صد کیلومتری ساعت، تنها حدود 8-7 دقیقه خواهد بود. چقدر زیاد!